مروارید (سعادت پنجشیری)
با تشکر ز شما همنفسان/ که درین خرگه ی نورانیی شعر/ با حضور دل و مهر / دست خورشید بدست آمده اید.
صفحات وبلاگ
آرشیو وبلاگ
نویسنده: (سعادت پنجشیری) - چهارشنبه ٢٤ تیر ۱۳۸۸

ویران مکن

ای خدا این خانه را ویران مکن

توت خشک رنج ما تلخان*مکن

 

از درخت صبر ما اشکوفه بار

احتیاج ما به این و آن مکن

 

بر فراز کوه و دشت و دره ام

کد خدای اجنبی سلطان مکن

 

بهر ناک و سیب و شفتالوی باغ

خنده ی مهتاب شب پنهان مکن

 

آنکه تاک بی گنه را سر برید

باز آنرا حاکم پروان مکن

 

بلخ را، این جایگاه اهل دل

پای خست مردم نادان مکن

 

آنکه قدر آن علی مولا نکرد

قدر او در هیچ یک دوران مکن

 

هرکه او خانه کش است،انبار دزد(۱)

ای خدا آنرا بـما دربان مکن

 

هر سپنجی روی لافوکی به ناز

وارث این خاک و این سامان مکن 

 

«بر درختی کاشیان مرغ تست

شاخ مشکن مرغ را پران مکن»(۲)

 

هرچه خواهی کن تو ای یارحکیم!

لیک مردان سرخم دونان مکن

(۱۹ فبروری ۲۰۰۹)

 

* تلخان = آرد توت که بعدن با چارمغز ترکیب شده که خیلی لذیذ میشود.

(۱) خانه کش: بفتح کاف ُ اصطلاح محلی مردم ولایت پنجشیر است که به دزد درون خانه اطلاق میشود.  کسیکه اموال خانه را بطور دزدی میبرد به بیرون.

انبار: به کندوی غله گفته میشود. انبار دزد = دزد کندوی غله.

(۲) از حضرت مولانا (رح).

(سعادت پنجشیری)
میدانم در سلسله جبال شعر, هنوز گردنه ای را طی نکرده ام و دره ای را سر. مگر برانم که به یاری خدای بزرگ (ج) تا نفسم نسوخته از گردنه های بگذرم و راهم را ادامه دهم. شعر فریاد نا تمام آدمی در بیابان زندگیست. و کوه عاجز از پژواک آن. من که با پلخمان روزگار از حوالیی خط استوا به نقاط سبز قطب شمال پرتاب شده ام مدت زیادی درین حیرت و تاثر گذشت. بعد از سالهای سکوت- سکوتیکه قرنهارا در اندیشه ریسید- و شناسایی دریاهاو ماهی ها و برکه ها, فاصله ها و گذرگاه ها بران شدم تا از جوششی که مانند آتشفشان کوهی درین مسیر برایم دهن باز کرده بود, در سرایش دردها, آمال و بیان رنجها و عواطف و احساساتم استفاده کنم. همانبود که از سال 2005 میلادی بدینسو درد نویس ناله های روان خود شدم که ریشه در عرفان شرق و اعماق میهنم دارد. و خوشحالم که شما عزیز فرزانه آنرا به مطالعه میگیرید.
نویسندگان وبلاگ:
کدهای اضافی کاربر :