مروارید (سعادت پنجشیری)
با تشکر ز شما همنفسان/ که درین خرگه ی نورانیی شعر/ با حضور دل و مهر / دست خورشید بدست آمده اید.
صفحات وبلاگ
آرشیو وبلاگ
نویسنده: (سعادت پنجشیری) - دوشنبه ۱۱ تیر ۱۳۸٦

               گم شده ای ما

باری شود که گم شده ی ما، درین بهار          سر بر کشد چو سبزه بهر گوشه و کنار

یا همچو مهر، گرم کند بوم و بر یکی             پژواک آن به هر سروسینه دهد شرار

روشن کند محیط دلِ خسته گان به مهر           چون کهربا، کشاند و باهم دهد قرار

لبخند  شاد و قوت معنی  دهد  کلام                 در شهر و ده و انجمن و خلوتِ دیار

بخشد هوای عشق وتفاهم به هر دلی              با حسن خلق و صحبت و الفاظ  تابدار

آرد به هم  نوای  تمنای  خفته  را                  چون موج آب، دردل هرجوی ورودبار

آن ترس و وحشتی که بمانده زسالیان             از همدلی و مهر، بجوید رهی فرار

آن افتراق و دمدمی، تا کی ز بهر چه؟             در مانده کرده ذهن عمل، ذوق ابتکار

یک دست پیش دیده و دستی  بدامنی                خود را کشد به موقف بالای اعتبار

احساسی نیست اندکی ، حتا ز همدمی             غافل ز نقش خویش گذشتنند سایه وار

از غفلت دیانت و ضعف تمیز حق                  کرده گناهِ خویش، حواله به کرد گار

تابوت نام وعظمت فرهنگ شد بدوش             دیریست از دنائت اعدای روزگار

با دیدتنگ وتار وتعصب به هردمی                 حایل شده رشادت فرهنگ بردبار

پوشیده ابر تار،  تلالوی آفتاب                      گویا سحاب خیمه زده بر فراز دار

تا گشتی وارث همه دار و دیار ملک              بهر بقای خویش، به فرهنگ، پاس دار

نوزاد گیتی ، کودک ایام سی دهه                   گریان مکن ، بجنب به پهنای گهوار*

در باغ هستی، نخل ونهال خودت نشان            دیگر مشین به سایه ی هر بید وهرچنار

بیرون بجه ز بستر تنگ روان خویش             ایستاده شو، نگر به عقب تا به«نوبهار»

بر تارک زمانه  درخشید، عمرها                   این مهد آریائی، که بود خاوران ِ پار

اندر عروج  گنبد  افلاکی ِ  وطن                    سامانیان و طاهر و بومسلم و صفار

دانی  که مولوی و سنائی  و بیدلی                 با جان خویش داده به فرهنگ اعتبار

افراشت رایت ادب و دانش جهان                   آن بوعلی و رازی و فردوسی هرکنار

هرسو دمید حکمت وعرفان خاوری               با شعر آن خیام و بو ریحان بار بار

میراث فیض عرف ونوای همه ست این          از نای  بلخ وغزنه وهرات وهم تخار  

پیوند داده جان و دل ما همه به هم                 با حافظ  و نظامی و سعدی و پامنار*

تابید جامی در خط  رخشان رودکی                 هم رابعه، دقیقی و بونصر و یا بشار            

هرجا نشانی است ز دل، هست از ادب            عاصی نمود و خسرو و خاقانی و بهار

هریک به قصر شعر نهاد برج محکمی           نیما  و باختری و خلیلی  و شهریار

اکنون که است تابشِ فرهنگ عصرِ ما            پرتو*بدستی کوزه، نشسته  در آبشار

در کاروان عارف و سالار نخبه گان               مسعود و حیدری و سِماعیل* یاد دار

هر پادشه که بینی بمرده است یکزمان           سلطان معنویست  که مانده به روزگار

از یمن روح وعشق درخشان، مولوی            داده جهان به سلطه ی عرفان خود قرار

گلواژه های اوست روانبخش عالمی              هر دل که کرد  یاد  او  گردید  گنج بار

نامش نشسته بر خط  ایام و سال ِما              این سال مولویست که شدهفت ودوهزار 

این کاخ سربلند  نگردد زوال ، اگر                داند به قدر آن ، همه ابنای روزگار

غواص بحرعشق، هلا هوشمند دهر!             بر چین گهر زحرف من از دامنِ غبار

عمریست هیچ بارقه ای نیست درافق             شاید که  آب رفته بیآید به جویبار

   بشنو پیام نبض زمان درضمیر سعی

   یابد « سعادت»  آنکه بداند زبان یار

( 2007 تورنتو)

*منظور از پامنار یا پایمنار حضرت بزرگوار شیخ سعدالدین انصاری (رح) صاحب دیوان شورش عشق میباشد که معروف به پایمنار بوده که محل زیست و مدفن شان میباشد.

** پرتو نادری شاعر ونویسنده ی توانای کشور.

*** محمد اسماعیل خان آزاده مرد میهن.

**** بخاطر سجع بیت (ه) گهواره حذف شده است.

(سعادت پنجشیری)
میدانم در سلسله جبال شعر, هنوز گردنه ای را طی نکرده ام و دره ای را سر. مگر برانم که به یاری خدای بزرگ (ج) تا نفسم نسوخته از گردنه های بگذرم و راهم را ادامه دهم. شعر فریاد نا تمام آدمی در بیابان زندگیست. و کوه عاجز از پژواک آن. من که با پلخمان روزگار از حوالیی خط استوا به نقاط سبز قطب شمال پرتاب شده ام مدت زیادی درین حیرت و تاثر گذشت. بعد از سالهای سکوت- سکوتیکه قرنهارا در اندیشه ریسید- و شناسایی دریاهاو ماهی ها و برکه ها, فاصله ها و گذرگاه ها بران شدم تا از جوششی که مانند آتشفشان کوهی درین مسیر برایم دهن باز کرده بود, در سرایش دردها, آمال و بیان رنجها و عواطف و احساساتم استفاده کنم. همانبود که از سال 2005 میلادی بدینسو درد نویس ناله های روان خود شدم که ریشه در عرفان شرق و اعماق میهنم دارد. و خوشحالم که شما عزیز فرزانه آنرا به مطالعه میگیرید.
نویسندگان وبلاگ:
کدهای اضافی کاربر :