مروارید (سعادت پنجشیری)
با تشکر ز شما همنفسان/ که درین خرگه ی نورانیی شعر/ با حضور دل و مهر / دست خورشید بدست آمده اید.
صفحات وبلاگ
آرشیو وبلاگ
نویسنده: (سعادت پنجشیری) - سه‌شنبه ٧ آبان ۱۳۸٧

تازه بنشسته فراز لب جو

من مقابل به نگاه و رخ او

از نگاه می دانیم

راز ها می خوانیم


از حیای که روان است به رگ های درختان خیال 

میوۀ تلخکی را نیست مجال

خون آباست به رخسار و دل و جسم و روان

جوشش و لطف ازان است ازان

واژه هامان به دل نغمۀ اب رقص کنان

سبزه و برگ و گیاه تازه ازان

روح پیوند نوا

                است

                      جوان


خنده هامان

                 همه از یک بتۀ احساسی

گریه هامان

                 همه از هر دو رخ الماسی

گر بخواهیم نویسیم گپی

یا شناسیم سخن از گل خط

خط تحریر زبان واژه

                        نیست آشنای یکی

من نویسم به الفبای دری

او نویسد به حروف دیگری


وای از فاصلۀ جور زمان

کرد دیواری میان من و آن

دور ماندیم ز هم

                   هردوی مان

              ( تورنتو _ اکتبر ٢٠٠٨)                                                          

(سعادت پنجشیری)
میدانم در سلسله جبال شعر, هنوز گردنه ای را طی نکرده ام و دره ای را سر. مگر برانم که به یاری خدای بزرگ (ج) تا نفسم نسوخته از گردنه های بگذرم و راهم را ادامه دهم. شعر فریاد نا تمام آدمی در بیابان زندگیست. و کوه عاجز از پژواک آن. من که با پلخمان روزگار از حوالیی خط استوا به نقاط سبز قطب شمال پرتاب شده ام مدت زیادی درین حیرت و تاثر گذشت. بعد از سالهای سکوت- سکوتیکه قرنهارا در اندیشه ریسید- و شناسایی دریاهاو ماهی ها و برکه ها, فاصله ها و گذرگاه ها بران شدم تا از جوششی که مانند آتشفشان کوهی درین مسیر برایم دهن باز کرده بود, در سرایش دردها, آمال و بیان رنجها و عواطف و احساساتم استفاده کنم. همانبود که از سال 2005 میلادی بدینسو درد نویس ناله های روان خود شدم که ریشه در عرفان شرق و اعماق میهنم دارد. و خوشحالم که شما عزیز فرزانه آنرا به مطالعه میگیرید.
نویسندگان وبلاگ:
کدهای اضافی کاربر :